“kater van verdriet”

Zes dagen geleden kwam mijn man thuis en wat is het heerlijk dat hij er weer is. Meteen komt er een rust in me en voel ik dat ik alles weer aan kan. Ik kom er binnen een paar uur achter dat ik super verliefd ben, dat ik nooit meer zonder deze man wil leven. Gelukkig maar want over zes weken is het zover en gaan we trouwen!

 

Er komt een totale rust over me heen, alles komt goed mijn man is er weer. Ik val elke avond in slaap in de vertrouwde armen van mijn man. We praten uren over van alles en nog wat en hebben het supergezellig samen.

 

De dingen die nog voor onze bruiloft moesten gebeuren doen we nu samen en we hebben prachtige ringen uitgezocht. Wat voelt het super, gewoon samen zijn. Ik kom er elke keer weer achter dat je het leven samen wel heel erg waardeert als je niet altijd samen kan zijn. Ik kan de hele wereld weer even aan omdat we samen zijn.

 

En dan…..

 

Gister was de eerste werkdag van mijn man en toen hij thuis kwam voelde ik iets. Wat weet ik niet precies maar er klopte iets niet. Ik vraag hem hoe het was, ja prima. Ik vraag of er bijzonderheden zijn, neuj niet echt. Ik vraag of er iets op de planning staat, ja er zit nog een tripje aan te komen. WAT?

 

Totale paniek gaat er door mijn hoofd… Dit ga je niet menen, mijn man is vijf dagen thuis en nu moet hij weer weg. Dit mag niet, dit kan niet, waarom, waarom niet een ander, ik wil dit niet, ik kan dit niet, ik wil niet alleen!

 

Omdat ik meteen paniek voel en ook een boosheid nemen we even afstand van elkaar, blijkbaar hebben we dat even nodig. Manlief staat te grasmaaien en ik zit sip op ons bed. Na een uur van stilte vraag ik wanneer? 1 augustus is het antwoord. En weer knap ik en voel ik paniek, dat meen je niet dan ben je maar drie en een halve maand thuis en ga je weer.

 

We begrijpen elkaar even niet, of beter gezegd we voelen beide dat we dit niet leuk vinden. Na veel tranen van mijn kant en begrip van zijn kant komt het moment van praten. Uren zitten we te praten, een vragenvuur van mijn kant omdat ik graag wil weten hoe het zo kan. Voor zover hij weet hoe het zit verteld hij erover en dat maakt me iets rustiger.

 

Het is laat, erg laat en we gaan naar bed. Beiden met een ander gevoel dan de afgelopen dagen…. In bed slaat mijn lief zijn sterke armen om me heen en vallen we beiden in slaap, om vandaag met een “kater van verdriet” wakker te worden.

 

Ook dit moet je als militair en thuisfront aan kunnen, maar makkelijk is het niet. We moeten blij zijn en vrolijk zijn, we trouwen bijna…. Het komt goed, zoals altijd alles goed komt… Maar dit moet wel even een plekje krijgen…

 

 Afbeelding

Advertenties

Alles komt goed, zo niet dan toch!

Morgen is het zover, mijn man komt weer thuis na zijn missie! Ik heb er zin in maar dit keer voelt het anders dan anders, niet door hem maar door mij. Al een aantal weken ben ik zeer vermoeid en probeer te doen alsof er niks aan de hand is. Ik ben een sterke vrouw, een vrouw van een militair, eentje die niet opgeeft.

 

Maar vandaag heb ik moeten toegeven, heb ik van de dokter moeten horen dat ik wat rustiger aan moet doen. Je hebt een geweldige eigenschap en dat is dat je altijd alles goed wilt doen en alles altijd op orde is, helaas zijn dat eigenschappen waardoor je hoofd ook eens kan zeggen nu is het genoeg.

Joh ik ben nu vijf jaar een vrouw van een marinier, hoezo ik kan het niet aan…

 

Normaal sta ik enorm te springen om mijn man te halen, rij ik met een rotgang naar Schiphol en sta ik daar als een sterke stoere mariniersvrouw. En nu? Morgen rij ik niet zelf en zal ik even niet de stoere vrouw zijn maar hoogstwaarschijnlijk breken als ik mijn man zie. Het voelt voor mezelf als falen, dit zat niet in de planning.

 

Ik weet dat ik niet zo mag denken maar het is verdrietig om erachter te komen dat je koppie het even niet aan kan. Dit past zo niet bij mij, bij mijn leven, bij ons leven…opgeven is geen optie. Normaal zou ik het gevecht aangaan maar ik heb begrepen dat ik dat nu juist even niet moet doen, toegeven eraan en leuke dingen doen dat zorgt dat ik me rustiger ga voelen.

 

Aha…..nou leuke dingen gaan doen dat komt vanaf morgen natuurlijk helemaal goed. Mijn man kan mij verlossen van de klusjes die mij net iets te veel worden. We kunnen gaan genieten van het samen zijn, elkaar vasthouden en nooit (bijna) nooit meer los laten. Over zes weken trouw ik met de meest geweldige man, mijn marinier! En weet je samen kunnen we alles aan, ook dat ik even niet sterk ben.

 

Alles komt goed, zo niet dan toch!

 

“bijna” mariniersvrouw

 

 

Houvast…

Het voelt als een houvast om het huis zolang als mogelijk te laten zoals het was op de dag van vertrek. Dus de schoenen die onder de tafel staan van manlief kunnen er gerust nog twee weken staan, is het toch net alsof hij er is. De laatst gedragen kleding hangt nog over de stoel en pas een paar dagen voor thuiskomst zal het in de wasmachine verdwijnen. En het grootste geheim…of zullen er toch meer thuisfronters zijn die dat doen, is dat ik de maanden alleen in bed deel met een t-shirt en dan natuurlijk in gedragen staat!

Meerdere avonden per week staat de televisie op kanaal voetbal, zo nu en dan ben ik dat behoorlijk zat. Dus als mijn man op missie is kan ik kijken wat ik wil. Dan zou je zeggen dan wordt het dus geen voetbal, maar ja dus toch haha. Is het dan toch het geluid van het stadion en het commentaar erbij wat mij een vertrouwd gevoel geeft?

Ik merk dat ik als thuisfronter zo af en toe rare/gekke gewoontes heb als mijn man op missie is. Aan de andere kant is het raar? is het gek?, nee eigenlijk ook niet. Het heeft allemaal te maken met het missen en de liefde voor mijn militair. De manier waarop ik het doe voelt goed.

Op dit moment zit ik al weken op post te wachten, ik weet dat er iets onderweg is maar het lijkt wel een eeuwigheid voor het binnen komt. En ik wil zo graag iets bij me hebben, iets tastbaars, iets wat mijn man mij heeft toegestuurd, iets wat mij houvast geeft om door te gaan. Ik vermoed dat mijn man dit keer eerder thuis is dan de langverwachte post aangezien hij over twee weken thuis komt, hoe tastbaar wil je het hebben haha!

Voor mij op dit moment de laatste loodjes, nog even volhouden, nog even wachten. Met alle liefde wacht ik want dit is mijn leven met mijn marinier, ook al is het niet altijd makkelijk ik zou niet anders willen!

QPO

Thuisfront

Thuisfront

Wanneer de uitzending begint is het leven voor mij en mijn gezin een ander leven. Ik moet weer wennen aan het “alleen” zijn, het alles zelf doen en het niet kunnen delen van mijn belevenissen van de dag. Vanaf het moment van vertrek voel ik mij een andere vrouw en merk ik dat ik zoek op internet naar alles wat maar met het werk van mijn man te maken heeft. Waarom ik dat doe, ik denk dat ik het het beste kan omschrijven als dat het een houvast is, een manier om zo dicht mogelijk bij hem te zijn.

Ik merk, en nog veel meer thuisfronters merken dat “wij” (ik) niet altijd begrepen worden. Ons leven is een ander leven, maar zeker niet minder leuk.  Ik ben ontzettend gelukkig met mijn militair/mijn marinier en hou van ons leven en ben ontzettend trots op wat hij doet. De afstand zorgt voor heel veel emoties waaronder verdriet en zorgen en soms frustratie maar ook zorgt het voor het ‘hunkeren’ naar elkaar, het steeds verliefd zijn op elkaar.

Er zijn zeker momenten dat ik denk, oei vind ik dit nou leuk? Trek ik het wel om weer maanden alleen te zijn, maanden van onzekerheid en stoer zijn. Maar liefde overwint alles, ik ben smoorverliefd en wacht als het moet nog langer!

Op twitter zijn een aantal thuisfronters heel actief om meer begrip te krijgen voor “onze militairen en thuisfront” , ik doe hier graag aan mee vandaar dat ik vandaag mijn blog begin en een twitter account heb aangemaakt!

Groeten van een trotse mariniersvrouw